De gevlekte hond

Het overkwam me afgelopen week verdorie twee keer: ik zat in een overleg, vertelde iets waarvan ik dacht dat het volkomen helder was, zag mensen instemmend knikken en dacht: ‘Mooi! We begrijpen elkaar.’

Om er vervolgens achter te komen dat iemand toch een heel andere hond naar huis heeft genomen 😉

En dan denk ik: ‘Huh? Maar ik heb toch echt verteld dat…?’

En de ander denkt waarschijnlijk precies hetzelfde: ‘Huh? Maar Rachel heeft toch echt verteld dat…?’

Jaaaaren geleden leerde ik over de gevlekte hond. Wie kent ‘m niet?

🐶 Vraag tien mensen om zich een gevlekte hond voor te stellen en de kans is groot dat er tien verschillende honden tevoorschijn komen. Groot, klein, zwart-wit, bruin met grote of kleine vlekken. En toch hebben we het allemaal over de gevlekte hond.

Maar jemig mensen… wat blijf ik het in de praktijk soms toch moeilijk vinden. En dat terwijl ik in mijn werk juist vaak bezig ben om te zorgen dat mensen elkaar begrijpen. Je zou denken dat ik inmiddels wel beter weet 😆

Dus… op de momenten dat het ertoe doet, MOET ik mezelf er wat vaker aan herinneren om door te vragen. Of samen te vatten (wat ik denk dat we hebben afgesproken). Of misschien nog wel de simpelste vraag te stellen: ‘Wat neem jij eigenlijk mee uit dit gesprek?’

Zodat ik dan kan dubbelchecken of we het over dezelfde gevlekte hond hebben.