‘Mangs bu-j te bange!’

‘Mangs bu-j te bange!’, zei mijn man hardop terwijl hij de slijpschijf in onze nieuwe oude auto zette.Sinds we een oude Range Rover hebben, heeft hij er een nieuwe klus-hobby bij. Elk onderdeel is inmiddels wel vervangen of gelast. Zelfs de roestige carrosserie ging eraan. Ik bewonder hem enorm om alles wat hij durft aan te pakken. ‘Ach, er staan zoveel filmpjes op YouTube, zo moeilijk is niet.’

Yeah right.

Tegelijkertijd raakt hij in paniek als hij moet koken (nu ken je onze rolverdeling thuis 😉 ) en in het recept leest: ‘bereid de bouillon’. Dat vind ik dan weer aandoenlijk.

Ik spreek geen dialect, maar ‘mangs bu-j te bange!*’ gebruik ik vanaf nu ook.
Als een aanmoediging voor mezelf om iets te doen waar ik tegenop zie.

Want man-o-man, wat kan ik mezelf op herfstige dagen (of zonnige lentedagen, dat maakt voor mijn hoofd eigenlijk niet uit) toch in de weg zitten.

Dan bedenken die gekke hersenen wat er allemaal mis kan gaan. Ik moet mezelf dan echt even liefdevol toespreken. Want ik heb echt vaker een plan van aanpak geschreven, voor een volle zaal een presentatie gegeven of een directieteam in een plan meegenomen, zonder dat iemand mij uitlachte of stom vond. Dat doet alleen mijn eigen hoofd.

Waarom dit voor mij werkt? Zodra ik het zeg, begin ik al te lachen. En dat helpt – herfst in m’n hoofd of niet.

——-
*Sallands voor: ‘soms ben je te bang.

(Geplaatst op LinkedIn december 2025)